ORA w Katowicach na posiedzeniu w dniu 19.01.2012 r. zajęła opisane poniżej stanowisko w sprawie:
zmian ustawowych prowadzących do umożliwienia radcom prawnym pełnienia obowiązków obrońcy w procesie karnym
    Zaniepokojeni doniesieniami medialnymi o próbach przeforsowania w Ministerstwie Sprawiedliwości projektu zmian w ustawach o adwokaturze oraz o zawodzie radcy prawnego, zgodnego z postulatami Krajowej Rady Radców Prawnych z dnia 18.06.2010 r. członkowie Okręgowej Rady Adwokackiej w Katowicach uznają za stosowne pojąć uchwałę o następującej treści.

1. Każdemu uprawnieniu winien odpowiadać związany z tym obowiązek prawny. Określona część środowiska radcowskiego, zwłaszcza skupiona wokół KRRP dąży obecnie do uzyskania przez radców prawnych uprawnienia do prowadzenia obron w sprawach karnych. Powiada się, że jest to już ostatnia różnica pomiędzy obu korporacjami, a jej usunięcie poprzedzi unifikację obu zawodów, co ma rzekomo stanowić dobro samo w sobie. Według źródeł prasowych Pan Minister Sprawiedliwości Jarosław Gowin „nie widzi powodu, aby adwokaci i radcowie różnili się uprawnieniami”. Jednocześnie nie widać, aby szerokie rzesze osób, wykonujących zawód radcy prawnego były przygotowywane do wykonywania nowego uprawnienia, chociażby poprzez uwzględnianie prawa karnego oraz procedury karnej w szerszym niż dotąd zakresie w programach szkoleń zawodowych. Nie słychać też, by w środowisku radcowskim toczyła się rzetelna i bardzo potrzebna dyskusja na temat statusu zawodowego radcy prawnego, w szczególności zaś potrzeby wykonywania tego zawodu jako zawodu wolnego. A w tym upatrujemy istotnej różnicy pomiędzy obu zawodami, której nie usunie nawet uzyskanie przez radców prawnych uprawnienia do podejmowania się obrony w sprawach karnych. Wygląda więc na to, że grupa radców, którą mamy tu na myśli (nie wyrażająca bynajmniej jednolitego stanowiska swojego środowiska ) rada byłaby przyjąć kolejne uprawnienie bez towarzyszącemu temu uprawnieniu obowiązkowi.
2. Podstawowym zaś obowiązkiem adwokata-obrońcy w sprawach karnych jest jego niezależność i nie podleganie uwarunkowaniom, typowym dla wykonywania zawodu w ramach umowy o pracę. Właśnie owa niezależność, zwłaszcza wobec urzędów i instytucji państwowych, pozwala obrońcy, wykonującemu zawód w formie zawodu wolnego, rzucić rękawicę oskarżycielowi publicznemu. Wykonywanie wolnej profesji obrończej jest immanentnym elementem tego, co określa się mianem „godności adwokackiej”. Tak więc zniwelowanie owej „ostatniej różnicy” uprawnień członków obu korporacji nie wykluczy różnicy najistotniejszej, polegającej na odmienności formy wykonywania obu zawodów. Natomiast przynieść może nowe zagrożenia dla sztuki obrończej w Polsce – wynikające nie tylko i nie tyle z braku kompetencji radców prawny, ile z ich statusu zawodowego.
3. Podobnie jak podczas pamiętnej dyskusji, stoczonej przez oba środowiska na przełomie 2009 i 2010 roku, wyrażamy pogląd, że klucz do rozlicznych pretensji KRRP pod adresem środowiska adwokackiego, leży w ich własnych rękach. Bowiem nie można łączyć uprawnień, wynikających z wykonywania wolnego zawodu z tymi uprawnieniami, jakie daje wykonywanie zawodu prawniczego w formie zależnej. A taka jest, jak widać chęć osób, popierających przedmiotowy projekt. Ówcześnie proponowano niedorzeczny projekt tzw. „nowej adwokatury”, będący w istocie objęciem dotychczasowym statusem radcy prawnego członków wolnej adwokatury.

Droga dla tych członków korporacji radcowskiej, którzy prowadzą działalność w formie kancelarii i którzy pragną bronić obywateli w sprawach karnych stoi już dziś szerokim otworem - poprzez wstąpienie do korporacji adwokackiej. Propozycje, o których tu mowa zmierzają do urzeczywistnienia starego pomysłu „nowej adwokatury” tym razem w zakresie ograniczonym do korporacji radcowskiej.